sanırım yine herşeyi unuttum.zaman,diyar,yerleşke ve bileşke kuvvetten doğan sorumsuzluklar.sizde gençtiniz birara belkide hala öylesiniz ya da bilmiyorum her nasıl hissediyorsanız kimin umurunda!!! hiçbir zaman göremediğim bir ip var işin içinde ve ucu ciddi anlamda biyerlere kaçmış durumda.
atom hareketleri gibi tutarsız yollar,pencere camı,uzak köy ve ay ışığı bir olmuş alay ediyorlar.sayi artık yola çıkmaktan ve yenilikten kaçmıyorum.işte mutlu olmak için küçük bir neden.heyecan ve korku arasında ince bir çizgi olduğu gibi biryerlerde bir sahil kasabası fuarı ve en yükseğe çıkarıp ani inişe geçen oyuncak koltuğu olmalı ve ben bu yeri bulmak zorundayım.tepede korkumu yenip heyecanımı bastırmalı meydan okumalıyım.
hiçkimse sevmesin beni...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder